Thoes
Votmovveld

t Hoesholden doar zai soam mit heur zusters doudestieds verbleef, was veur heur gain goud stee en dou bleek dat zai, van ain dij aalgedureg bie stroat omzwaalkte, n loaden ien t roem haar, was zai niks meer ien reken. Zai wer mit schoamte veur boetenwereld votmovveld. Verbleef allinneg ien n koamertje doar n aander heur nait zain kon, zodat gainain waiten zol wat of ter mit heur loos was.
Zai vuilde potjes aal meer bewegen en keek oet noar de dag, dat heur leutjekes t daglicht zain zollen. Dat zai heur aanroaken kon, heur roeken, heur laifhebben zo as n moe betoamt. Heur mouderlaifde geven dij zai heur zulf nait heugen kon.

Dou zai op dij bewuste naacht onverdachts n helse pien vuilde, wis zai dat ter wat nait goud zat. Zai kon niks aans doun din smekend schraiwen en hopen dat ze n arts veur heur bèllen zollen. Mor hulp kwam nait en volkommen allinneg kreeg zai besef dat zai heur allinneg redden mos. Pien wer ondroagelk en de vloagen kwamen aal meer en werren aal stoerder. Ien ainen vernam zai dat eerste potje deroet kwam en al gaauw bleek dat heur leutje wicht stilswiegend bie heur op deken laag. Wat zai ien heur hoge nood ook mor pebaaierde, wat zai stief van zenen ook dee … heur leutje wicht gaf gain oazem.
Stuk van verdrait rouk zai heur laifdevol aan, mor pien wer ien tied aal slimmer en slimmer. Haartzeer en liefzeer touglieks deden heur wìnsen dat t over was mit heur, dat zai heur ogen aiweg sloeten zol en verdwienen kon oet dizze duustere wereld. n Wereld doar ain as zai gain vrijhaid kent.
Zomor ien ainen was heur liedensweg doan en keek zai verdoofd van pien heur leutje jong mit n groots gevuil aan. Deur vloog onverdachts open en n filaaine stem bèlkte hel en verdoemenis. Stief van aangst keek zai tou hou heur leutje wicht mitnomen wer. Dankboar beef zai achter, dou zai vernam dat deur weer tou ging en leutje jong ien tied heur melk vonden haar. Doar lag zai din… middenmaank heur aigen ombaalgen. Zai was muid, verdraiteg en toch ook dankboar veur heur geef jong dij aan heur tepel zien gerak kreeg.

Doagen slieten en weken kroepen veurbie, mor ale doagen, elk uur, elke seconde, dut zai niks aans din genottern. t Kin heur niks schelen dat zai as n gevangene ien t achterhoes verblift, waitende dat heur zusters mit nkander lösbandeg vertier hebben. Aal wat zai neudeg het is dat wat heur op bain holdt … heur jong.
Heur laifde veur hom dat zo aldernoarste groot is, geft heur kracht en waarmte hom laifdevol te verwoaren, mor daip van binnen wait zai dat t nait veur aiweg is.
Zai haar t bie heur oldste zuster zain … Ook zai mos volkommen allinneg ien dit koamertje verblieven. Was schietsbenaauwd dat heur wat overkommen zol en heur gevuil zat goud.
Zunder woarschaauwen namen dij lu heur zuster en heur leutje wicht mit … Nooit het zai weer van heur baaident wat vernomen en daip van binnen wait zai dat heur zuster beder òf is. Dat dizze male stee mit de tied aans heur dood worden zol.
Zai kin t nait meer verdroagen. Waitende dat ook heur dood hier op loer ligt, wordt zai al beroerd wanneer zai denkt dat lichtkaans hai weer bie heur kommen zel en zai weer mit n nije loaden ien t roem votmovveld wordt.

n Dag of wat loater heurt zai n vrumde auto noadern en geproat dat aal dichterbie komt, dut heur lief huvern. Deur gaait open en t kwoad bèlkt diskeer nait, mor is vrundelk. Dij vrumde kikt heur jong mit glìnne ogen aan en veur zai t deur het, gaait deur weer tou. t Haart knipt heur dicht, wanneer zai vernemt dat heur leutje jong vot is en ze vlaigt ien t inne. Zai pebaaiert mit koegelsgeweld deur open te kriegen, waitende dat t gain nut het. t Kwoad dee deur net as aal dij aandere moalen op slöt en aal wat zai doun kin is mistroosteg goelen. Rompslomps heurt zai boeten n hels keboal. Vrumde stemmen roupen en reren en schietsbenaauwd denkt zai aan heur leutje jong, terwiel zai heur zusters angsteg holvern heurt. Zai loat ien heur nood weer van heur heuren en vernemt dat dij vrumde voutstappen deur hoasteg noadern …

n Dag of wat loater kikt zai deur troalies heur leutje jong aan, zigt mit waike ogen dat lu mit heur vreedsoame stemmen hom vaastholden en begunt te schraiwen …
`Wèl is dat?’ heurt zai ain vroagen.
`Dat is zien moe …’
Vreedsoame stemmen begunnen te hikhakken, mor noa n zetje goan heur troalies van slöt en mag zai der oet. Endelk kin zai heur jong weer aanroaken, nait waitende veur hou laank zai hom laifde geven kin. Zaachte handen roaken heur aan en vrundelke stemmen doun heur troosten. Zeggen heur: ‘Kom mor, laiverd, doe gaais ook mit ons mit.’
Woarhìn kin heur niks schelen, zolaank heur jong mor bie heur is, is t heur aal goud. Onwaitend lopt zai aangeliend heur vrijhaid tegemout!



Nico Torrenga