Thoes

n Hondje

Der was ain ding dat hai t laifste wol ien haile wereld: n hondje. Haile doagen zoesde hai zien ollu om kop, totdat moeke zee: 'Goud, veur dien joardag krigstoe n hondje.'
t Jonkje was zo wies as schiet; hai kon der nait van sloapen. Elk wis dat hai n hondje kriegen zol.
Dij mörgen gaf moeke hom n koart mit n ploatje van n hond derop. Noar boeten tou wol hai nooit weer.
Geregeld zai ik hom fietsen, dij olle man. Zien moeke is allaank oet tied. Vanoet t körfke veurop fiets gloept zien lutje hondje mie aan.

Ingeborg Nienhuis




Beeld

Guster laip k in t Metinizaikenhoes en zöcht noar t veulbesproken beeld van n zogende moeke en heur twij kinderkes. In beeldentoen ston van ales en noa even zuiken zaag k ze stoan. Zo laifdevol as n moeke mor mit heur klaaintjes wezen kin. t Beeld was klaain en beslist nait muite weerd veur zoveul hikhakkerij.
t Dee mie denken aan n vekaanzie in Kopenhoagen. Wie waren op zuik noar zeemeermin bie hoaven. Op n duur hebben we n Deen vroagd en t bleek, dat wie al twij moal bie t wicht laangs lopen waren. Wel slim klaain, mor wereldberoemd!

Kunny Luchtenberg




Postzegellaand?

Zoakenlu ruipen in de joaren negenteg: ‘Denk groot.’ Nait van dat benaauwde. Loater nuimden millenniumboomers aal wat der was ‘mega’. Nederlaand was zulfs ‘giga’-riek. 'Het geld klotst tegen de plinten,' ruipen geldvergraimers op t Binnenhof. Wat denk je din as aarme loes …
Mor veur n joar of wat klonk inains: ‘Denk derom, Nederlaand is mor n postzegel.’ Minimega, denk ikzulf. Nederlaand ligt as n ongefrankeerd leeg kevort op stroat. Votwaaid uut n Brussels bero. In rechterbovenhouk staait ‘Port betaald’. Proost! Mor kostboare inhold, megacheques, binnen allaank giga verwaaid in de Unie.

Gerhard P.J. Jansema




Buussoep

Hennie, wichtje van vief, ging mit ollu op veziede bie taande. Bie taande kregen zai kovvie mit kouk, loater n klokje veur manlu en limenoade veur aandern. Om etenstied kreeg elk n bordvol soep. Was n best bord vol, mor hou lekker ook, Hennie kon t nait op. Taande keek heur aan en zee: ’Opeten of ien buus!’ Hennie bedochde heur nait, kreeg bord ien handen en goot soep zo ien grote buus veur op heur
sundoags klaidje. Het taande en moeke hail wat waark kost om smeerboudel op te hemmeln. Klaidje mos vanzulf wastob ien.

Nane van der Molen




Maddeklopper

Veurjoarsschoonmoak in de kop. Stugge kokosmatten op t wasrik. Buurvraauw sluig wild mit de maddeklopper.
Drij vraauwlu luipen t blaikveldje op: Jehova’s Getugen! 'Goedemiddag mevrouw, mogen wij u even storen…' 'Nee,' zee buurvraauw, 'goa joen aigen huus hemmeln.'
'Oh, u heeft het zwaar, hè,' maarkde t bezuik op.
'Dat wordt beder mit wat hulp,' zee buurvraauw.
En … de Getugen sluigen doarnoa aindrachteg op de matten.
'Misschien een … eh … Wachttoren, mevrouw?'
'Nee,' zee buurvraauw, 'dij heb k genogt zain bie Berliense muur, mor … eh … begrip komt vanzulf as maddeklopper draaigt …'

Gerhard P.J. Jansema




Gele vla

Noa n poar weken IC in t UMCG mos k ooit vaar moand noar n verpleeghuus. Vaar moand teveul, wat mie aangaait. k Was doar n zetje om te 'reaktiveren'. Wat dat inholdt … k zol t nog altied nait waiten. k Heb der ain trauma aan overholden: gele vla. As k es nait goud eten kon, was heur 'oplözzen' om mie n beste bakke gele vla te geven. k Heb zóveul gele vla had, dat k meer as twinteg joar loater nog sikkom spijen mout as k t onder mien neuze krieg.
Nee, ik huif nooit gain gele vla weer.

Bert Wijnholds